ز مشت خاک ما خواهد دمیدن شوق گلبازی

به یاد نیستی رفتیم از افسون خود رایی

نبود آیینه ما جز غبار شعله پروازی

تو خواهی نوبهارش خوان و خواهی فتنه محشر

درین عصر از تمیز ماده و نر داغ شد فطرت

جهان پر می زند در سایه بال غلیوازی

خران پر بیحسند از فهم انداز گل اندامان