کجا رندی کزین بازیچه بیرونترکند بازی

به خاک ز لهو مفکن جوهر پرداز همت را

کبوتر مایل پستی ست هرگه سرکند بازی

بدو نیک جهان رقاص وهم هستی است اما

نگه گر نیستی اشکی شو و از خویش بیرون آ

چو مژگان چند پروازت به بال و پرکند بازی

قد پیری نمودارست طفلی تا به کی بیدل