نگه گر نیستی اشکی شو و از خویش بیرون آ

کبوتر مایل پستی ست هرگه سرکند بازی

بدو نیک جهان رقاص وهم هستی است اما

کجا رندی کزین بازیچه بیرونترکند بازی

چو مژگان چند پروازت به بال و پرکند بازی

قد پیری نمودارست طفلی تا به کی بیدل

کچه در خاک پنهان کن مبادت ترکند بازی