تبسم می کشد سویت چوگندم محمل روزی

درین وادی که دل از آه مایوسان عصا گیرد

چو شمع از خارهای پی سپر دارد قلاوزی

ز بی صبری درین مزرع تو قانع نیستی ورنه

قباهای هنر از عیب جویی چاک شد بیدل

چو عریانی لباسی نیست گر مژگان بهم دوزی