چو شمع از خارهای پی سپر دارد قلاوزی

سرانجام زبان آرایی من بود داغ دل

سیه کردم چو شمع آیینه از سعی نفس سوزی

درین وادی که دل از آه مایوسان عصا گیرد

ز بی صبری درین مزرع تو قانع نیستی ورنه

تبسم می کشد سویت چوگندم محمل روزی

قباهای هنر از عیب جویی چاک شد بیدل