سیه کردم چو شمع آیینه از سعی نفس سوزی

تجدد از بهارت رنگ گرداندن نمی داند

نفس هر پر زدن بی پرده دارد صبح نوروزی

سرانجام زبان آرایی من بود داغ دل

درین وادی که دل از آه مایوسان عصا گیرد

چو شمع از خارهای پی سپر دارد قلاوزی

ز بی صبری درین مزرع تو قانع نیستی ورنه