درین وادی که دل از آه مایوسان عصا گیرد

نفس هر پر زدن بی پرده دارد صبح نوروزی

سرانجام زبان آرایی من بود داغ دل

سیه کردم چو شمع آیینه از سعی نفس سوزی

چو شمع از خارهای پی سپر دارد قلاوزی

ز بی صبری درین مزرع تو قانع نیستی ورنه

تبسم می کشد سویت چوگندم محمل روزی