سرانجام زبان آرایی من بود داغ دل

که شمع از باد روشن می شود هرگه تو افروزی

تجدد از بهارت رنگ گرداندن نمی داند

نفس هر پر زدن بی پرده دارد صبح نوروزی

سیه کردم چو شمع آیینه از سعی نفس سوزی

درین وادی که دل از آه مایوسان عصا گیرد

چو شمع از خارهای پی سپر دارد قلاوزی