نفس هر پر زدن بی پرده دارد صبح نوروزی

ز تشویش نفس بر خویش می لرزم ازین غافل

که شمع از باد روشن می شود هرگه تو افروزی

تجدد از بهارت رنگ گرداندن نمی داند

سرانجام زبان آرایی من بود داغ دل

سیه کردم چو شمع آیینه از سعی نفس سوزی

درین وادی که دل از آه مایوسان عصا گیرد