ترسم از مرهم کافور به مهتاب رسی

رمز اقبال جهان واکشی از ادبارش

گر به شاگردی شاگرد رسن تاب رسی

منت آلوده مکن چاره زخم دل کس

بی عرق نیست دل از خجلت تعمیر جسد

برمدار آنهمه این خاک که تا آب رسی

ماهی قلزم حرص آب دگر می خواهد