بی عرق نیست دل از خجلت تعمیر جسد

گر به شاگردی شاگرد رسن تاب رسی

منت آلوده مکن چاره زخم دل کس

ترسم از مرهم کافور به مهتاب رسی

برمدار آنهمه این خاک که تا آب رسی

ماهی قلزم حرص آب دگر می خواهد

عطشت کم شود آندم که به قلاب رسی