برمدار آنهمه این خاک که تا آب رسی

منت آلوده مکن چاره زخم دل کس

ترسم از مرهم کافور به مهتاب رسی

بی عرق نیست دل از خجلت تعمیر جسد

ماهی قلزم حرص آب دگر می خواهد

عطشت کم شود آندم که به قلاب رسی

سیر این بحر دلیل سبق غیرتهاست