بیدماغی می کند نازت به صدگردون غرور

از بهار بی نشان برخود هوایی می رسی

گردش رنگ تجدد تنگ دارد فرصتت

ابتدایی تا به فکر انتهایی می رسی

تا به سیر کلبه چون من گدایی می رسی

بر ملایک هم سجود احترامت واجب ست

خاکی اما از جناب کبریایی می رسی