گرم داری در عدم هنگامه سیر خیال

تا به سیر کلبه چون من گدایی می رسی

بر ملایک هم سجود احترامت واجب ست

خاکی اما از جناب کبریایی می رسی

نی به جایی می روی و نی ز جایی می رسی

ای به چندین پرده پنهان تر ز ساز بوی گل

یاد رنگی می کنی گلگون قبایی می رسی