نی به جایی می روی و نی ز جایی می رسی

بر ملایک هم سجود احترامت واجب ست

خاکی اما از جناب کبریایی می رسی

گرم داری در عدم هنگامه سیر خیال

ای به چندین پرده پنهان تر ز ساز بوی گل

یاد رنگی می کنی گلگون قبایی می رسی

باز می گردد مژه گل می کند عریانیت