چشم می پوشی به سامان ردایی می رسی

ای به چندین پرده پنهان تر ز ساز بوی گل

یاد رنگی می کنی گلگون قبایی می رسی

باز می گردد مژه گل می کند عریانیت

رمز هستی و عدم زین بیش نتوان واشکافت

چون نفس هر دم زدن هویی به هایی می رسی

بیدل آهنگت شنیدیم و ترا نشناختیم