دو عالم محو خاکستر شد از برق تماشایت

به فهم این لغت جز خاک گشتن نیست قاموسی

نپنداری بود عشق از دل افسردگان غافل

شرر در پرده هر سنگ دارد چشم جاسوسی

چه شمع ست اینکه عرض پرتوش نگذاشت فانوسی

سجود سایه ام ، امید اقبال دگر دارم

به خاک افتاده ام در حسرت اقبال پابوسی