چه شمع ست اینکه عرض پرتوش نگذاشت فانوسی

نپنداری بود عشق از دل افسردگان غافل

شرر در پرده هر سنگ دارد چشم جاسوسی

دو عالم محو خاکستر شد از برق تماشایت

سجود سایه ام ، امید اقبال دگر دارم

به خاک افتاده ام در حسرت اقبال پابوسی

چه اقبال است یارب مژده شمشیر قاتل را