سجود سایه ام ، امید اقبال دگر دارم

شرر در پرده هر سنگ دارد چشم جاسوسی

دو عالم محو خاکستر شد از برق تماشایت

چه شمع ست اینکه عرض پرتوش نگذاشت فانوسی

به خاک افتاده ام در حسرت اقبال پابوسی

چه اقبال است یارب مژده شمشیر قاتل را

که بوی خون چکیدن در دماغم می زند کوسی