نفس چو صبح زدن بی حضور مهر نشاید

که دم زند ز من و مادمی که ما تو نباشی

به این غرور که ماییم از کجا تو نباشی

چه زندگیست کسی را که آشنا تو نباشی

ازل به یاد که باشد، ابد دل که خراشد

که بود و کیست گر آغاز و انتها تو نباشی