آدم نشو ی گر همه آدم شده باشی

ناصح سخن ساخته ات پر نمکین است

رحم است به زخمی که تو مرهم شده باشی

تا بار خری چند نبندند به دوشت

فرداست که خاک ست سرو برگ غرورت

هر چند که امروز فلک هم شده باشی

عمری ست که آب رخ ما صرف طلب هاست