تا بار خری چند نبندند به دوشت

در دام خودی گر همه تن رم شده باشی

ناصح سخن ساخته ات پر نمکین است

رحم است به زخمی که تو مرهم شده باشی

آدم نشو ی گر همه آدم شده باشی

فرداست که خاک ست سرو برگ غرورت

هر چند که امروز فلک هم شده باشی