در دام خودی گر همه تن رم شده باشی

قطع نظر از جوهر ذاتی چه خیالست

هر چند چو شمشیر تنکدم شده باشی

پرواز نفس را ز هوا نیست رهایی

ناصح سخن ساخته ات پر نمکین است

رحم است به زخمی که تو مرهم شده باشی

تا بار خری چند نبندند به دوشت