ناصح سخن ساخته ات پر نمکین است

هر چند چو شمشیر تنکدم شده باشی

پرواز نفس را ز هوا نیست رهایی

در دام خودی گر همه تن رم شده باشی

رحم است به زخمی که تو مرهم شده باشی

تا بار خری چند نبندند به دوشت

آدم نشو ی گر همه آدم شده باشی