که از هر ذره ای بالم نگاه خانه بر دوشی

ز درس نسخه هستی چه خواهم سخت حیرانم

به صد تعبیرم ایما می کند خواب فراموشی

به غارت رفته گرد جلوه گا ه کیستم یارب

نوای آتشینی دارم و از شرم بیباکی

نفس دزدیده ام تا در نگیرد پنبه درگوشی

شکستن تا چه ها ریزد به دامان حباب من