نفس دزدیده ام تا در نگیرد پنبه درگوشی

به غارت رفته گرد جلوه گا ه کیستم یارب

که از هر ذره ای بالم نگاه خانه بر دوشی

نوای آتشینی دارم و از شرم بیباکی

شکستن تا چه ها ریزد به دامان حباب من

نگاهی رفته است از خویش و گل کرده ست آغوشی

ز مستان هوس پیمای این محفل نمی بینم