نوای آتشینی دارم و از شرم بیباکی

به صد تعبیرم ایما می کند خواب فراموشی

به غارت رفته گرد جلوه گا ه کیستم یارب

که از هر ذره ای بالم نگاه خانه بر دوشی

نفس دزدیده ام تا در نگیرد پنبه درگوشی

شکستن تا چه ها ریزد به دامان حباب من

نگاهی رفته است از خویش و گل کرده ست آغوشی