فروغ کلبه ام تا چند باشد شمع خاموشی

ز بار حسرت دنیا دوتا گشتیم و زین غافل

که عقبا هم نمی ارزد به خم گرداندن دوشی

حباب من ز درد بی نگاهی داغ شد بیدل