که عقبا هم نمی ارزد به خم گرداندن دوشی

به غفلت از نوای ساز هستی بیخبر رفتم

شنیدن داشت این افسانه گر می داشتم گوشی

ز بار حسرت دنیا دوتا گشتیم و زین غافل

حباب من ز درد بی نگاهی داغ شد بیدل

فروغ کلبه ام تا چند باشد شمع خاموشی