ز بار حسرت دنیا دوتا گشتیم و زین غافل

ز جوهر چشمه آیینه دارد آب خس پوشی

به غفلت از نوای ساز هستی بیخبر رفتم

شنیدن داشت این افسانه گر می داشتم گوشی

که عقبا هم نمی ارزد به خم گرداندن دوشی

حباب من ز درد بی نگاهی داغ شد بیدل

فروغ کلبه ام تا چند باشد شمع خاموشی