ز جوهر چشمه آیینه دارد آب خس پوشی

چنین محو خرام کیست طاووس خیال من

که واکرده ست فردوس از بن هر مویم آغوشی

هنر کن محو نسیان تا صفای دل به عرض آید

به غفلت از نوای ساز هستی بیخبر رفتم

شنیدن داشت این افسانه گر می داشتم گوشی

ز بار حسرت دنیا دوتا گشتیم و زین غافل