هنر کن محو نسیان تا صفای دل به عرض آید

به این یک مشت خس در بحر آتش می زنم جوشی

چنین محو خرام کیست طاووس خیال من

که واکرده ست فردوس از بن هر مویم آغوشی

ز جوهر چشمه آیینه دارد آب خس پوشی

به غفلت از نوای ساز هستی بیخبر رفتم

شنیدن داشت این افسانه گر می داشتم گوشی