چنین محو خرام کیست طاووس خیال من

نگه می پرورم در سایه خط بناگوشی

به روی جلوه او هر چه باداباد می تازم

به این یک مشت خس در بحر آتش می زنم جوشی

که واکرده ست فردوس از بن هر مویم آغوشی

هنر کن محو نسیان تا صفای دل به عرض آید

ز جوهر چشمه آیینه دارد آب خس پوشی