نگه می پرورم در سایه خط بناگوشی

از آن نامهربان منت کش صد رنگ احسانیم

به این حسرت که گاهی می کند یاد فراموشی

نه از صبحی خبر دارم نه از شامی اثر دارم

به روی جلوه او هر چه باداباد می تازم

به این یک مشت خس در بحر آتش می زنم جوشی

چنین محو خرام کیست طاووس خیال من