از آن نامهربان منت کش صد رنگ احسانیم

نمی گنجد به دیدن جلوه اش ای حیرت آغوشی

ضعیفیها به ایمای نگاه افکند کار من

چو مژگان می کنم مضرابی آهنگ خاموشی

به این حسرت که گاهی می کند یاد فراموشی

نه از صبحی خبر دارم نه از شامی اثر دارم

نگه می پرورم در سایه خط بناگوشی