به این حسرت که گاهی می کند یاد فراموشی

ضعیفیها به ایمای نگاه افکند کار من

چو مژگان می کنم مضرابی آهنگ خاموشی

از آن نامهربان منت کش صد رنگ احسانیم

نه از صبحی خبر دارم نه از شامی اثر دارم

نگه می پرورم در سایه خط بناگوشی

به روی جلوه او هر چه باداباد می تازم