به روی جلوه او هر چه باداباد می تازم

به این حسرت که گاهی می کند یاد فراموشی

نه از صبحی خبر دارم نه از شامی اثر دارم

نگه می پرورم در سایه خط بناگوشی

به این یک مشت خس در بحر آتش می زنم جوشی

چنین محو خرام کیست طاووس خیال من

که واکرده ست فردوس از بن هر مویم آغوشی