که واکرده ست فردوس از بن هر مویم آغوشی

به روی جلوه او هر چه باداباد می تازم

به این یک مشت خس در بحر آتش می زنم جوشی

چنین محو خرام کیست طاووس خیال من

هنر کن محو نسیان تا صفای دل به عرض آید

ز جوهر چشمه آیینه دارد آب خس پوشی

به غفلت از نوای ساز هستی بیخبر رفتم