به این یک مشت خس در بحر آتش می زنم جوشی

نه از صبحی خبر دارم نه از شامی اثر دارم

نگه می پرورم در سایه خط بناگوشی

به روی جلوه او هر چه باداباد می تازم

چنین محو خرام کیست طاووس خیال من

که واکرده ست فردوس از بن هر مویم آغوشی

هنر کن محو نسیان تا صفای دل به عرض آید