شنیدن داشت این افسانه گر می داشتم گوشی

هنر کن محو نسیان تا صفای دل به عرض آید

ز جوهر چشمه آیینه دارد آب خس پوشی

به غفلت از نوای ساز هستی بیخبر رفتم

ز بار حسرت دنیا دوتا گشتیم و زین غافل

که عقبا هم نمی ارزد به خم گرداندن دوشی

حباب من ز درد بی نگاهی داغ شد بیدل