بر حوصله پوچ مناز آبله ظرفی

همنسبتی جوهر رازت چه خیال است

از وهم برون آ، کف این قلزم ژرفی

دون فطرتیت غیر جنون هیچ ندارد

در عالم برق و شرر امید وفا نیست

هستی رم نازست و تو حسرت کش طرفی

با نقش خیال این همه رعنا نتوان زیست