هستی رم نازست و تو حسرت کش طرفی

دون فطرتیت غیر جنون هیچ ندارد

بر حوصله پوچ مناز آبله ظرفی

در عالم برق و شرر امید وفا نیست

با نقش خیال این همه رعنا نتوان زیست

چون پیکر طاووس ز نیرنگ شگرفی

بحث من و ما برده ای آن سوی قیامت