چون پیکر طاووس ز نیرنگ شگرفی

در عالم برق و شرر امید وفا نیست

هستی رم نازست و تو حسرت کش طرفی

با نقش خیال این همه رعنا نتوان زیست

بحث من و ما برده ای آن سوی قیامت

ای مد نفس با همه فرصت دو سه حرفی

بیدل ادب علم و فن از دور بجا آر