کرد ما را سایه بال هما افتادگی

نیست سعی ما بیابان مرگ منتهای خضر

لغزش پایی ست خواهد برد تا افتادگی

عالمی از عجز ما چیده ست سامان غرور

بگذار ازکوشش که دارد وادی تسلیم عشق

جاده از خود رفتن و منزل ز پا افتادگی

دامن تسلیم هم آسان نمی آید به دست