پشم هم برپشت خرکم نیست گر خواهد جلی

کاش نومیدی به فریادگرفتاران رسد

خانه زنجیر ما را تنگ دارد غلغلی

نفس را تاکی به آرایش مکرم داشتن

اینقدر از فکر هستی در وبال افتاده ایم

جز خم گردن درین زندان نمی باشد غلی

ترک حاجت گیر ناموس حیا را پاس دار