که جنس عافیت را جز خموشی نیست دلالی

تحیر زحمت تکلیف دیگر برنمی دارد

نگه باش و مژه بردار هر باری و حمالی

من از سود و زبان آگه نی ام لیک اینقدر دانم

به هر جا رفته ایم از خود اثر رفته ست پیش از ما

غباری کو که نازد کاروان ما به دنبالی

به رسوایی کشید از شوخی چاک گریبانت