تغافل شوخی از حد می برد ای ناله ابرامی

حریفان مغتنم دارید دور کامرانی را

درین محفل به کام بخت ما هم بود ایامی

غرورش سرکش افتاده ست ای بیطاقتی عرضی

ز چشم تنگ ظرف خود به حسنش برنمی آیم

چسان گرداب گیرد بحر را در حلقه دامی

درین صحرا نمی یابم علاج تشنه کامیها