دوسه روزگو تپش نفس به هوا زند علم هوس

که چو مو نشسته هزار سر، ته تیغ ، از رک گردنی

تب وتاب طاقت فتنه گر، همه را دوانده به دشت و در

تو به عجز اگر شکنی قدم ، نه رهی است پیش و نه رهزنی

ندویده ربشه ات آنقدرکه رسد به زحمت کندنی

چو سحر تلاش گذشتنی ز جهات بایدت آنچنان

که ز صد فشاندن آستین گذرد شکستن دامنی