خراش تازه ای در طالع نظاره می بینم

به دل دارم چو شمع از شعله های آه سامانی

مرتب کرده ام از مصرع برجسته دیوانی

درین گلشن ز شوخی هر سر خاریست مژگانی

به داغ حسرتم تا چند سوزد شمع این محفل

تو آتش زن به من تا من هم آرایم شبستانی