به داغ حسرتم تا چند سوزد شمع این محفل

مرتب کرده ام از مصرع برجسته دیوانی

خراش تازه ای در طالع نظاره می بینم

درین گلشن ز شوخی هر سر خاریست مژگانی

تو آتش زن به من تا من هم آرایم شبستانی

ز وصلت انبساط دل هوس کردم ندانستم

که گردد این گره از باز گشتن چشم حیرانی